Persoonlijke cannabisverhalen | We Love Weed
     









Nederwiet

  Door Richard Weed
  Updated 2019-06-14 13:26:03

Lutjebroek - Het is nu al bijna 33 jaar geleden en ik kan het me nog herinneren als de dag van gisteren. We waren met de hele brugklas op een schoolreisje; vossenjacht in Urk. Aangekomen werden we in groepen ingedeeld en gingen we opzoek naar de eerste aanwijzingen waar de vos zich zou kunnen bevinden. We waren de leeraren nog niet uit het oog verloren of een van de leden van onze stoere jongens groep toverde een gigantische joint uit zijn jas zak.
DRUGS!!!
Mijn hartslag versnelde en mijn bloed raasde door mijn aderen. Hier hadden mijn ouders mij altijd voor gewaarschuwd! Ik wist het zeker! Voor het einde van de dag zouden deze arme jongens, mijn gappies, in de goot liggen met naalden in hun armen. Opgegeven door zichzelf en de maatschappij. De progressie van de “gateway-drug” weed was mij vanaf jongs af aan al aangeleerd.
Het gevoel dat mij overviel na het voor het eerst ruiken van wiet rook, is het beste te beschrijven als totale verbijstering. Onder was boven en boven was onder, mijn leven was op z’n kop. Hoe was het mogelijk dat z’n kwaad, gevaarlijk, en dodelijk goedje zo ongelofelijk lekker aroma had? Was het mogelijk dat mijn ouders, naast het bestaan van Sinterklaas en de paashaas, ook zouden liegen over drugs? Was dit mogelijk? Maar waarom?
33 jaar later moet ik eerlijk toegeven dat als mijn ouders mij hadden verteld wat de daadwerkelijke risico’s en effecten van wiet zijn, dan was ik veel eerder begonnen met roken. Maar dat terzijde…
Wat begon als fascinatie in wiet, manifesteerde zich snel in liefde voor wiet en resulteerde in een manier van leven. Ik ben de hele wereld over gevlogen. De dagen dat ik niet van dit cadeau van de natuur heb mogen genieten, zijn gelukkig schaars en wijdverspreid.